پوینت‌های فوروارد و مبنای بین‌ارزی
نرخ ارز فوروارد را از پیش‌بینی متمایز کنید و فرض‌های تأمین مالی پشت برابری را شناسایی کنید.
قیمت معامله آینده، نه پیش‌بینی
قرارداد فوروارد ارزی نرخ و شرایط یک مبادله آینده را تعیین می‌کند. قیمت آن با نرخ نقدی و هزینه تأمین مالی دو ارز ارتباط دارد. بنابراین بالاتر بودن نرخ فوروارد از نقدی، به‌تنهایی پیش‌بینی تقویت ارز پایه نیست. رابطه قیمتی ناشی از تأمین مالی و پیش‌بینی نرخ نقدی آینده به دو پرسش متفاوت پاسخ می‌دهند. آمیختن آن‌ها ارزیابی راهبردهای کری را هم مخدوش می‌کند.
در چارچوب ساده‌شده تک‌دوره‌ای، اگر S دلار به‌ازای هر یورو باشد، نرخ فوروارد برابر است با S ضربدر یک به‌اضافه نرخ بهره دلار، تقسیم بر یک به‌اضافه نرخ بهره یورو. این محاسبه شرایط قابل مقایسه برای وام‌گیری و وام‌دهی را فرض می‌کند و اصطکاک‌های بازار را نادیده می‌گیرد. واحدها و دوره زمانی باید سازگار باشند؛ نرخ‌های سالانه را نمی‌توان بدون تغییر در محاسبه سه‌ماهه وارد کرد.
مقایسه اقتصادی را بازسازی کنید
دو راه برای تحویل دلار پس از یک سال را در نظر بگیرید: سرمایه‌گذاری مستقیم دلار، یا تبدیل دلار به یورو، سرمایه‌گذاری یورو و تثبیت نرخ تبدیل دوباره آن به دلار در آینده. برابری نرخ بهره پوشش‌داده‌شده، رابطه فورواردی را توصیف می‌کند که تحت فرض‌هایش این دو مسیر را هم‌ارز می‌سازد. ریسک ارزی در مسیر دوم به‌جای باز ماندن، با فوروارد پوشش داده می‌شود.
مؤسسات واقعی لزوماً نمی‌توانند مبالغ نامحدود را با یک نرخ واحد وام بگیرند و وام بدهند. محدودیت‌های اعتباری، وثیقه، الزامات سرمایه و هزینه‌های ترازنامه همگی بر اجرا اثر می‌گذارند. اختلاف ظاهری در صفحه‌گسترده سود رایگان نیست، مگر آنکه تک‌تک اجزای لازم واقعاً با اندازه و شرایط فرض‌شده قابل اجرا باشند.
پوینت‌های فوروارد واحد و علامت دارند. اختلاف نرخ فوروارد و نقدی خودبه‌خود نرخ بهره یا سود موردانتظار نیست. ابتدا جهت مظنه، تاریخ تسویه و شیوه نمایش پوینت‌ها را روشن کنید؛ سپس رابطه قیمت را با هزینه تأمین مالی هر دو ارز برای دوره یکسان مقایسه کنید.
مبنا را به‌عنوان قیمت محدودیت‌ها درک کنید
قیمت‌گذاری مشاهده‌شده فوروارد و سوآپ می‌تواند با ساده‌ترین محاسبه برابری تفاوت داشته باشد. مبنای بین‌ارزی، تعدیل مرتبط با تأمین مالی را طبق قراردادهای مشخص بازار خلاصه می‌کند. تقاضای پوشش ریسک، نیاز به تأمین مالی دلاری و محدودیت واسطه‌ها می‌توانند مانع ناپدید شدن فوری این تعدیل شوند. مبنای غیرصفر دلیلی برای بررسی فرض‌های تأمین مالی است، نه اعلام اینکه بازارها حساب‌وکتاب را فراموش کرده‌اند.
قرارداد علامت با جفت‌ارز و جزئی که فاصله نرخ به آن افزوده می‌شود تفاوت دارد. هرگز بدون خواندن قرارداد، از یک عدد منفیِ تنها نتیجه نگیرید که تأمین مالی گران یا ارزان است. نرخ‌های مرجع، سررسید، چارچوب وثیقه و جهت مظنه را ثبت کنید. مقایسه دو سری مبنا با تعریف‌های متفاوت می‌تواند تغییر یا فرصت کاذب ایجاد کند.
سود نگهداری و ریسک نقدی را جدا نگه دارید
سرمایه‌گذاری که تبدیل نهایی را بدون پوشش می‌گذارد، ریسک نرخ ارز می‌پذیرد. کاهش ارزش ارز می‌تواند بیش از مزیت نرخ بهره بالاتر باشد. سرمایه‌گذاری که تبدیل را با فوروارد پوشش می‌دهد، معمولاً پوینت‌های فورواردی را می‌پردازد یا دریافت می‌کند که بخش بزرگی از اختلاف بهره را منعکس می‌کنند؛ مبنا و هزینه‌ها جزئیات بیشتری به آن می‌افزایند. این دو راهبرد از نظر اقتصادی متفاوت‌اند.
گزارش راهبرد باید حرکت نرخ نقدی، هزینه یا درآمد انباشته تأمین مالی، ارزش‌گذاری فوروارد و هزینه‌های معامله را جدا کند. صرفاً افزودن اختلاف نرخ سیاستی به بازده نقدی ممکن است تأمین مالی واقعاً دریافت‌شده توسط کارگزار را دوباره بشمارد یا نادرست اندازه بگیرد. محصولات تمدیدشونده خرد، فورواردها و آتی‌ها سازوکارهای متفاوتی دارند. از جریان‌های نقدی ابزار استفاده کنید، نه یک شاخص جانشین اقتصاد کلان که استفاده از آن راحت است.
تمدید و طرف مقابل را تحت تنش بیازمایید
سرمایه‌گذاری یک‌ساله‌ای که با فورواردهای یک‌ماهه پیاپی پوشش داده می‌شود، با عدم‌قطعیت قیمت تمدید در آینده روبه‌رو است. مظنه اولیه یک‌ماهه نمی‌تواند هزینه یازده ماه بعد را تضمین کند. قرارداد بلندمدت‌تر این عدم‌قطعیت خاص را کاهش می‌دهد، اما ممکن است مواجهه اعتباری، نیاز به وثیقه و انعطاف‌پذیری را تغییر دهد. مقایسه مناسب، توالی کامل تعهدات است.
برای پژوهش، جدولی از نرخ نقدی، هر دو منحنی تأمین مالی، پوینت‌های فوروارد و هزینه کل در زمان‌های ثبت منطبق بسازید. فرض‌هایی را که مستقیماً مشاهده‌پذیر نیستند مشخص کنید. سپس افزایش فاصله نرخ تأمین مالی را همراه با حرکت نامطلوب نرخ نقدی و سخت‌گیرانه‌تر شدن الزامات وثیقه بیازمایید. این سناریوی ترکیبی نشان می‌دهد چرا مبنایی که از نظر ریاضی کوچک است، هنگام درگیر بودن ارزش‌های اسمی بزرگ یا تأمین مالی مجدد مکرر اهمیت می‌یابد.
مدل را با حالت نرخ‌های برابر بررسی کنید: اگر هر دو ارز تحت فرض‌های یکسان با یک نرخ انباشته شوند، نرخ فوروارد محاسبه‌شده با نرخ نقدی برابر است. سپس فقط یک نرخ را تغییر دهید و جهت حاصل را با کلمات توضیح دهید. این بررسی‌های مرزی به کشف نسبت‌های معکوس کمک می‌کنند، پیش از آنکه منحنی تأمین مالی پیچیده‌تر اشتباه را پنهان کند.