Korelacja, koncentracja i obsunięcia kapitału

Wiele pozycji nadal może być jednym zakładem

Portfel dziesięciu pozycji może być bardziej skoncentrowany niż portfel trzech, jeśli te dziesięć ma ten sam czynnik ekonomiczny. Kilka akcji banków może reagować na napięcia finansowania. Różne pozycje walutowe mogą sprowadzać się do sprzedaży tej samej waluty. Token krypto, spółka powiązana z tokenem i lewarowany instrument pochodny mogą tworzyć nakładającą się ekspozycję mimo różnych etykiet.

Zacznij od prostego zestawienia: co może spowodować utratę wartości każdej pozycji? Grupuj ekspozycje według branży, waluty, wrażliwości na stopy procentowe, płynności, kontrahenta i dźwigni. Nie jest to kompletny ilościowy model ryzyka, ale może ujawnić powielanie ekspozycji niewidoczne przy samym liczeniu otwartych transakcji. Prawna odrębność produktów nie zapewnia ekonomicznej niezależności.

Analiza składników funduszu ujawnia pośrednią ekspozycję. Z pozycji w funduszu wartej 10 000 dolarów, który ma 8% w jednej spółce, około 800 przypada na tę spółkę. Dodatkowe 2000 posiadane bezpośrednio daje łącznie około 2800, przed uwzględnieniem innych funduszy i instrumentów. Rachunek zależy od aktualnego składu. Liczenie funduszu i akcji jako dwóch odrębnych inwestycji pomija ich nakładanie się.

Korelacja opisuje zależność w próbie

Korelacja mierzy stopień liniowej współzmienności dwóch serii stóp zwrotu w wybranej próbie. Nie jest trwałą obietnicą. Wynik zależy od okresu, częstotliwości obserwacji i jakości danych. Aktywa pozornie słabo powiązane w spokojnych warunkach mogą spadać razem podczas kryzysu finansowania lub powszechnej likwidacji.

Niska historyczna korelacja nie oznacza, że dwa aktywa nie mogą jednocześnie ponosić strat. Wysoka korelacja również nie oznacza identycznych zwrotów: rozmiar ruchów może znacznie się różnić. Przeglądając portfel, badaj zarówno relacje, jak i wielkości. Mała zmienna pozycja może wnosić więcej do niekorzystnego scenariusza niż większa, pozornie stabilna.

Obsunięcie odnosi się do poprzedniego szczytu

Obsunięcie to spadek od wcześniejszego szczytu kapitału do późniejszej wartości. Jeśli rachunek rośnie z $10,000 do $12,000, a następnie spada do $9,000, obsunięcie od szczytu wynosi 25%, choć strata od początkowego salda to 10%. Obie miary są prawidłowe, ale odpowiadają na różne pytania.

Procenty odrabiania strat są asymetryczne. Strata 20% zmniejsza $10,000 do $8,000; powrót do $10,000 wymaga zysku 25% od mniejszej podstawy. Spadek 50% wymaga zysku 100%. To tożsamości arytmetyczne, nie prognozy. Wyjaśniają, dlaczego dotkliwej straty nie można cofnąć równym dodatnim procentem później.

Przetestuj wspólne zdarzenie w warunkach skrajnych

Stwórz hipotetyczny scenariusz wpływający na kilka pozycji naraz. Załóżmy, że trzy pozycje mają po $2,000 ekspozycji i każda spada o 15%. Łączna strata cenowa wynosi $900 przed kosztami. Osobne plany transakcyjne nie zmieniają arytmetyki wspólnego zdarzenia. Ekspozycja z dźwignią i przymusowa likwidacja mogą uczynić przebieg bardziej szkodliwym, niż sugeruje proste obliczenie na koniec dnia.

Dywersyfikacja może ograniczać niektóre ryzyka koncentracji, ale nie gwarantuje ochrony przed stratami rynkowymi. Rebalansowanie także kosztuje i może mieć skutki podatkowe zależne od jurysdykcji. W celach edukacyjnych porównuj scenariusze przed zmianą hipotetycznych wag i po niej oraz wyraźnie wskazuj niewiadome. Celem jest zrozumienie podatności na straty, a nie ozdobny wynik sugerujący precyzję bez wiarygodnych danych wejściowych.

Wpłaty i wypłaty komplikują krzywą kapitału. Wpłata gotówki może zwiększyć saldo rachunku nawet wtedy, gdy inwestycje przyniosły stratę, a wypłata może przypominać stratę z transakcji. Przed obliczeniem obsunięć lub porównaniem okresów oddziel zewnętrzne przepływy pieniężne od wyników inwestycyjnych. Wyraźnie oznaczony szereg wyników skorygowany o przepływy pieniężne jest bardziej informacyjny niż traktowanie każdej zmiany salda rachunku jako wyniku rynkowego.

Mierz przebieg kapitału równie starannie jak saldo końcowe

Przy kapitale E i dotychczasowym maksimum P dodatnio zapisane obsunięcie wynosi 1 − E/P. Aktualizuj P przy każdym nowym szczycie. W szeregu 10 000, 12 000, 11 000, 13 000 i 10 400 dolarów końcowe obsunięcie to 20% od 13 000, choć rachunek nadal ma zysk 4% od początku. Oba stwierdzenia są jednocześnie prawdziwe.

Mierz również czas pozostawania poniżej szczytu i sprawdź, czy spadek odrobiono przed końcem próby. Krótkie 10% obsunięcia i 10% utrzymujące się przez lata inaczej wpływają na potrzeby gotówkowe. Dane z zamknięć pomijają głębsze ruchy śróddzienne. Podaj częstotliwość pomiaru i nie nazywaj historycznego maksimum najgorszą możliwą stratą.

Przepływy zewnętrzne nie są wynikiem inwestycji. Wzrost z 10 000 do 11 000, a następnie wypłata 3000 pozostawiają saldo 8000, lecz nie oznaczają straty inwestycyjnej 20%; przed wypłatą zarobiono 10%. Dopłata może z kolei przekroczyć dawny szczyt salda bez odrobienia strat. Oddziel przepływy w pomiarze wyników, nadal uwzględniając realną gotówkę w analizie finansowania.

Bez przepływów zewnętrznych odrobienie straty d wymaga wzrostu d/(1 − d). Strata 40% wymaga więc około 66,7%. Wzór nie przewiduje terminu ani szans powrotu. Zwiększanie ekspozycji, aby szybciej się odkuć, zmienia rozkład strat właśnie wtedy, gdy rachunek ma mniejszy bufor.