Wielkość pozycji: zacznij od straty
Przełóż niepewny ruch ceny na jasno określoną ekspozycję, nie myląc planowanej straty z gwarantowanym maksimum.
Trzy liczby, trzy różne znaczenia
Pozycja ma wartość zakupu, wymagane zaangażowanie gotówkowe i ekspozycję na stratę. Nie są one zamienne. Kupno 100 akcji po $40 tworzy ekspozycję rynkową $4,000. Przy w pełni opłaconym zakupie gotówkowym angażuje się $4,000 przed opłatami. Produkt lewarowany może wymagać znacznie mniejszego depozytu dla podobnej ekspozycji, ale mały depozyt nie zmniejsza ruchu ceny instrumentu bazowego.
Przydatne pytanie wyjściowe nie brzmi, ile platforma pozwala kupić, lecz co określony niekorzystny scenariusz zrobi z rachunkiem. Scenariuszem może być planowane wyjście, gwałtowna luka nocna lub niewypłacalność kontrahenta. Różne scenariusze ujmują różne ryzyka; żaden pojedynczy wzór wielkości nie opisuje wszystkich.
Wykonaj obliczenia przed złożeniem zlecenia
W prostym przykładzie długiej pozycji w akcjach kupionych za gotówkę planowana strata na akcję to cena wejścia minus zakładana cena wyjścia. Podziel wybrany hipotetyczny budżet straty przez tę różnicę, aby otrzymać wstępną liczbę akcji. Dodaj szacowane prowizje, spread i poślizg, a następnie zaokrąglij w dół do dozwolonej jednostki obrotu. Kontrakty futures, kontrakty walutowe i instrumenty pochodne wymagają własnego mnożnika kontraktu oraz przeliczenia na walutę rachunku.
Wyobraź sobie symulowany rachunek o wartości $10,000 z planowanym budżetem ryzyka $100. Wejście wynosi $25, a zamierzone wyjście $24.20, co daje odległość $0.80. Rezerwa $10 na szacowane koszty otwarcia i zamknięcia pozostawia $90 na ruch ceny. Po zaokrągleniu w dół daje to 112 całych akcji: $89.60 straty cenowej plus rezerwa $10. Kwota $100 jest założeniem arytmetycznym, a nie zalecanym procentem ryzyka.
Koszt nie zawsze jest stałą rezerwą. Opłaty mogą zależeć od zlecenia, liczby akcji lub wartości nominalnej. Odjęcie jednej stałej kwoty, a następnie powiększanie pozycji zaniża stratę, jeśli koszt rośnie wraz z ilością. Wpisz pełną strukturę kosztów do wzoru przed zaokrągleniem. Jeśli same stałe opłaty zużywają budżet, model nie dopuszcza dodatniej pozycji.
Przetestuj w warunkach skrajnych najważniejsze założenie
Obliczenie działa tylko wtedy, gdy zakładane wyjście jest osiągalne, a szacunek kosztów wystarczający. Załóżmy, że komunikat przesuwa następną dostępną cenę do $22.80. Te same 112 akcji tracą $246.40 na samej cenie. Zlecenie stop nie zamienia $24.20 w umowną gwarancję. Bardzo niepłynne rynki mogą szczególnie powiększać lukę między modelem a realizacją.
Przeprowadź kolejny scenariusz z szerszym spreadem, awarią giełdy lub ruchem walutowym wpływającym na wartość straty. Przy dźwigni uwzględnij możliwość przymusowej likwidacji przed zamierzonym wyjściem. Warunki produktu i lokalna ochrona decydują, czy może pozostać niedobór środków; nie zakładaj ochrony na podstawie interfejsu platformy lub etykiety marketingowej.
Policz już otwarte pozycje
Pięć osobnych transakcji, każda z planowaną stratą $100, nie tworzy portfela o ryzyku $100. Nie są też niezależne tylko dlatego, że mają różne symbole. Długa akcja technologiczna, technologiczny fundusz indeksowy i powiązany lewarowany kontrakt mogą reagować na to samo zdarzenie. Zapisz łączną planowaną stratę i scenariusz wspólnego szoku, zanim spojrzysz na nową transakcję oddzielnie.
Ustalanie wielkości pozycji jest ograniczeniem, a nie dowodem działania strategii. Mniejsze pozycje mogą spowalniać straty wynikające ze złego procesu, ale nie wytworzą rentownej przewagi. Ćwiczenie na papierze jest ukończone, gdy jednostki, koszty, założenia i scenariusze niepowodzenia są na tyle jawne, że ktoś inny może odtworzyć obliczenie.
Przydatna końcowa kontrola dotyczy jednostek: akcje pomnożone przez dolary na akcję dają dolary; kontrakty pomnożone przez ticki i dolary na tick dają dolary. Jeśli wynik jest w walucie obcej, przelicz go według jawnie założonego kursu. Zapisywanie jednostek obok każdej liczby wykrywa błędy, które dopracowany interfejs kalkulatora może ukryć, zwłaszcza przy przełączaniu między instrumentami o podobnych cenach, ale różnych mnożnikach.
Wielkość pozycji musi spełniać wszystkie ograniczenia
Rozważ osobny przykład: budżet straty 100 dolarów, niekorzystna zmiana ceny 0,80 dolara na akcję, koszt pełnego wejścia i wyjścia 0,07 na akcję oraz 8 dolarów kosztu stałego. Model straty to ilość × (0,80 + 0,07) + 8. Pozostałe 92 dolary podzielone przez 0,87 dają około 105,75 akcji. Największa całkowita ilość wynosi 105, z planowaną stratą 99,35. Zaokrąglenie do 106 daje już 100,22.
To tylko limit wynikający z tego modelu ryzyka. Zakup bez kredytu wymaga również gotówki na cenę i opłaty wejścia. Limit ekspozycji, istniejące pokrewne pozycje, skok wielkości zlecenia i płynność mogą dać niższą granicę. Wykonalna ilość musi spełniać wszystkie warunki, nie ten, który pozwala kupić najwięcej. Wynik zerowy też jest pełnoprawnym wnioskiem.
Przy tych samych kosztach podwojenie odległości niekorzystnego wyjścia z 0,80 do 1,60 zmniejsza limit do 55 akcji. Przesuwanie stopu bliżej tylko po to, by zwiększyć liczbę akcji, odwraca logikę. Najpierw określ wyjście zgodne z hipotezą i realnym wykonaniem, potem oblicz ilość.
Zapisz obok drugą stratę, obliczoną przy niekorzystnej cenie możliwego wykonania zamiast ceny planowanego wyjścia. Pierwsza odpowiada na pytanie, co się dzieje przy spełnionych założeniach; druga, co się dzieje po ich naruszeniu. Żadna nie jest gwarantowaną stratą maksymalną, chyba że rzeczywista konstrukcja produktu i wykonalne warunki umowne ustanawiają taki limit.