การกำหนดขนาดสถานะ: เริ่มจากการขาดทุน

สามตัวเลข สามความหมายต่างกัน

สถานะมีมูลค่าซื้อ เงินสดที่ต้องใช้ และความเสี่ยงขาดทุน สิ่งเหล่านี้ใช้แทนกันไม่ได้ การซื้อ 100 หุ้นที่ $40 สร้างความเสี่ยงตลาด $4,000 หากซื้อเงินสดชำระเต็ม ต้องใช้ $4,000 ก่อนค่าธรรมเนียม ผลิตภัณฑ์เลเวอเรจอาจต้องฝากน้อยกว่ามากสำหรับความเสี่ยงใกล้กัน แต่เงินฝากน้อยไม่ได้ทำให้การเคลื่อนไหวราคาอ้างอิงเล็กลง

คำถามเริ่มต้นที่มีประโยชน์ไม่ใช่ว่าแพลตฟอร์มให้ซื้อได้เท่าไร แต่คือสถานการณ์เสียเปรียบที่ระบุจะทำอะไรกับบัญชี สถานการณ์อาจเป็นการออกตามแผน ช่องว่างราคารุนแรงข้ามคืน หรือคู่สัญญาล้มเหลว แต่ละสถานการณ์ครอบคลุมความเสี่ยงต่างกัน ไม่มีสูตรขนาดเดียวอธิบายทั้งหมด

วางการคำนวณก่อนเปิดคำสั่ง

ในตัวอย่างซื้อหุ้นเงินสดอย่างง่าย ขาดทุนตามแผนต่อหุ้นเท่ากับราคาเข้าลบราคาออกสมมติ หารงบขาดทุนสมมติที่เลือกด้วยระยะนี้เพื่อได้จำนวนหุ้นเริ่มต้น เพิ่มค่านายหน้า สเปรด และสลิปเพจประมาณการ แล้วปัดลงตามหน่วยซื้อขายที่อนุญาต ฟิวเจอร์ส สัญญาค่าเงิน และอนุพันธ์ต้องใช้ตัวคูณสัญญาและการแปลงสกุลบัญชีของตัวเอง

สมมติบัญชีจำลอง $10,000 มีงบวางแผน $100 เข้า $25 และตั้งใจออก $24.20 ระยะ $0.80 กัน $10 สำหรับต้นทุนไปกลับโดยประมาณ เหลือ $90 สำหรับการเคลื่อนไหวราคา จึงได้ 112 หุ้นเต็มเมื่อปัดลง: ขาดทุนราคา $89.60 บวกเงินเผื่อ $10 ตัวเลข $100 เป็นสมมติฐานคำนวณ ไม่ใช่เปอร์เซ็นต์ความเสี่ยงที่แนะนำ

ค่าธรรมเนียมอาจคงที่ต่อคำสั่งหรือเพิ่มตามหุ้น สัญญา และมูลค่า ถ้าต้นทุนโตกับจำนวน การหักเงินสำรองคงที่แล้วเพิ่มสถานะจะประเมินขาดทุนต่ำไป ใส่โครงสร้างต้นทุนในสมการก่อนปัดจำนวนลง

ทดสอบสมมติฐานที่สำคัญที่สุดภายใต้ภาวะกดดัน

การคำนวณใช้ได้ต่อเมื่อออกที่ราคาสมมติได้และประมาณต้นทุนเพียงพอ สมมติประกาศทำให้ราคาถัดไปที่มีเป็น $22.80 หุ้น 112 หุ้นเดิมขาดทุน $246.40 จากราคาอย่างเดียว คำสั่งหยุดไม่ได้ทำให้ $24.20 เป็นการรับประกันตามสัญญา ตลาดที่ขาดสภาพคล่องมากอาจทำให้ช่องว่างระหว่างแบบจำลองกับการดำเนินการใหญ่เป็นพิเศษ

ลองอีกสถานการณ์ด้วยสเปรดกว้างขึ้น ตลาดขัดข้อง หรือค่าเงินเคลื่อนไหวกระทบมูลค่าขาดทุน หากใช้เลเวอเรจ รวมโอกาสถูกบังคับชำระก่อนจุดออกที่ตั้งใจ เงื่อนไขผลิตภัณฑ์และการคุ้มครองท้องถิ่นกำหนดว่าจะเหลือหนี้ขาดดุลหรือไม่ อย่าอนุมานการคุ้มครองจากหน้าจอแพลตฟอร์มหรือคำโฆษณา

นับสถานะที่เปิดอยู่แล้ว

ห้าการซื้อขายแยกกันที่แต่ละรายการมีขาดทุนตามแผน $100 ไม่ใช่พอร์ตเสี่ยง $100 และไม่ได้เป็นอิสระกันเพียงเพราะสัญลักษณ์ต่างกัน หุ้นเทคโนโลยีสถานะซื้อ กองทุนดัชนีเทคโนโลยี และสัญญาเลเวอเรจที่เกี่ยวข้องอาจตอบสนองต่อเหตุการณ์เดียวกันทั้งหมด เขียนขาดทุนตามแผนรวมและสถานการณ์แรงกระแทกร่วมก่อนดูการซื้อขายใหม่แยกเดี่ยว

การกำหนดขนาดสถานะเป็นข้อจำกัด ไม่ใช่หลักฐานว่ากลยุทธ์ใช้ได้ สถานะเล็กอาจชะลอขาดทุนจากกระบวนการไม่ดี แต่สร้างความได้เปรียบที่มีกำไรไม่ได้ แบบฝึกจำลองครบเมื่อหน่วย ต้นทุน สมมติฐาน และสถานการณ์ล้มเหลวชัดพอให้ผู้อื่นคำนวณซ้ำ

การตรวจขั้นสุดท้ายที่มีประโยชน์คือหน่วย: หุ้นคูณดอลลาร์ต่อหุ้นได้ดอลลาร์ สัญญาคูณติ๊กคูณดอลลาร์ต่อติ๊กได้ดอลลาร์ หากคำตอบเป็นเงินต่างประเทศ แปลงด้วยอัตราสมมติที่ระบุชัด การเขียนหน่วยข้างทุกตัวเลขจับข้อผิดพลาดที่หน้าตาเครื่องคำนวณสวยงามอาจซ่อน โดยเฉพาะเมื่อสลับเครื่องมือราคาดูคล้ายแต่ตัวคูณต่างกัน

จำนวนสุดท้ายต้องผ่านทุกข้อจำกัด

ตัวอย่างแยกมีงบขาดทุน 100 ดอลลาร์ ระยะราคา 0.80 ต่อหุ้น ต้นทุนแปรผันเข้าออก 0.07 และต้นทุนคงที่แปด สมการ q × 0.87 + 8 ให้ขีดจำกัดราว 105.75 หุ้น จำนวน 105 ขาดทุนตามแบบจำลอง 99.35 แต่ 106 เป็น 100.22

นี่เป็นเพียงเพดานตามแบบจำลองความเสี่ยง การซื้อจ่ายเต็มยังต้องมีเงินซื้อสินทรัพย์และค่าธรรมเนียมเข้า เพดานสถานะ สินทรัพย์เกี่ยวข้อง หน่วยขั้นต่ำ และสภาพคล่องอาจให้เพดานต่ำกว่า ต้องผ่านทุกข้อ และศูนย์เป็นคำตอบที่มีความหมาย

ด้วยงบและต้นทุนเดิม หากระยะเพิ่มจาก 0.80 เป็น 1.60 จำนวนสูงสุดเหลือ 55 หุ้น การขยับจุดหยุดให้ใกล้เพียงเพื่อซื้อเพิ่มเป็นการกลับเหตุผล เลือกทางออกที่สมเหตุผลก่อนคำนวณจำนวน

คำนวณขาดทุนด้วยราคาออกที่แย่แต่ซื้อขายได้ด้วย ไม่ใช่ราคาเป้าหมายอย่างเดียว เก็บทั้งผลตามแผนและผลกดดันพร้อมสมมติฐาน ตัวเลขในตารางไม่ได้กลายเป็นขาดทุนสูงสุดที่รับประกัน